• Nasze książki dostępne w sklepie wydawnictwa Bratni Zew

  • Odnaleziona biografia św. Franciszka z Asyżu wydana po polsku!

  • Boże Narodzenie ze św. Franciszkiem

YouTube facebook

Rocznica zatwierdzenia Reguły

Czwartek 16 kwietnia, jest w I Zakonie dniem uroczystego odnowienia ślubów zakonnych, upamiętniającym złożenie ślubów przez samego Franciszka na ręce papieża Innocentego III. W tym niezwykłym dniu przypominamy historię powierzenia się św. Franciszka i jego braci Kościołowi, zachęcając do lektury rozdziału 13. Życiorysu pierwszego Tomasza z Celano (32-33).

(32) 1Święty Franciszek widząc, że Pan Bóg co dzień powiększał ich liczbę, napisał prosto i zwięźle, dla siebie i dla swoich braci, formę życia i regułę*, używając głównie tekstów świętej Ewangelii, której doskonałości jedynie pożądał. 2Włączył też nieco innych wskazań, które były niezbędne do prowadzenia świętego życia we wspólnocie. 3Potem razem ze wszystkimi wspomnianymi braćmi przybył do Rzymu, bardzo pragnąc, aby mu pan papież Innocenty III* zatwierdził to, co był napisał.

4Właśnie w tym czasie był w Rzymie czcigodny biskup asyski, imieniem Gwido, który we wszystkim honorował świętego Franciszka i jego wszystkich braci, i szanował ich ze szczególną miłością. 5Kiedy ujrzał świętego Franciszka i jego braci, poważnie zaniepokoił się ich przybyciem, bo nie znał jego przyczyny. Obawiał się, żeby nie zechcieli opuścić swej ojczyzny, w której Pan przez nich, sługi swoje, już zaczął sprawiać wielkie rzeczy. 6Bardzo cieszył się, że ma w swojej diecezji tych mężów, których wielce cenił za ich życie i obyczaje. 7Ale usłyszawszy o przyczynie ich przybycia i poznawszy ich zamiar, bardzo ucieszył się w Panu i obiecał im w tym poradzić i dopomóc.

8Oprócz tego święty Franciszek udał się do wielebnego pana biskupa sabińskiego, imieniem Jan od świętego Pawła*, który wśród książąt i prałatów Kurii Rzymskiej znany był z tego, że gardził dobrami ziemskimi, a kochał niebieskie. 9On przyjął go łaskawie i z miłością, i wielce poparł jego wolę i zamiar.

(33) 1Wszakże, ponieważ był człowiekiem przezornym i roztropnym, wypytywał go o różne rzeczy i radził, żeby przystał na życie monastyczne albo pustelnicze. 2Ale święty Franciszek, na ile potrafił, pokornie opierał się jego perswazji, nie dlatego żeby pogardzał tym, co mu radzono, ale dlatego, że afektywnie lgnął do czegoś innego i kierował się wyższym pragnieniem. 3Pan biskup podziwiał jego zapał i bojąc się, by nie zrezygnował z wielkiego zamierzenia, pokazywał mu bardziej szerokie drogi. 4Zniewolony jego stałością przystał na jego prośby i potem już starał się popierać jego sprawy u pana papieża.

5Podówczas przewodził Kościołowi Bożemu pan papież Innocenty III, mąż pełen chwały, a także bogaty w wiedzę, słynący wymową, gorliwy w trosce o sprawiedliwość w tym, czego wymagało pielęgnowanie wiary chrześcijańskiej. 6Gdy zapoznał się ze zdaniem mężów Bożych, po uprzednim rozważeniu sprawy, wyraził zgodę na ich prośbę i następnie zatwierdził*. Udzielił im wiele zachęt i napomnień, po czym pobłogosławił świętemu Franciszkowi i jego braciom, 7mówiąc: Bracia, idźcie z Bogiem, i jak was On raczy natchnąć, tak głoście wszystkim pokutę*. 8A gdy wszechmocny Bóg pomnoży was w liczbę i łaskę, z radością donieście mi o tym, a ja wam udzielę więcej pozwoleń i bezpiecznie powierzę wam większe zadania.

9Naprawdę, gdziekolwiek święty Franciszek się udał, tam Pan był z nim, ciesząc go objawieniami a dobrodziejstwami dodając otuchy.

10Pewnej nocy, kiedy głęboko zasnął, zobaczył, że idzie jakąś drogą, koło której rosło potężne drzewo. 11Drzewo piękne i silne, grube i bardzo wysokie. 12Gdy zbliżył się do niego i stojąc pod nim podziwiał jego piękno i wielkość, nagle zdarzyło się, że sam święty wyszedł na taką wysokość, iż dosięgnął czubka drzewa. Chwycił je rękami i bardzo łatwo nachylił ku ziemi. 13Rzeczywiście tak się stało, kiedy pan Innocenty, drzewo najbardziej na ziemi wyniosłe i wspaniałe, jak najbardziej łaskawie skłonił się ku jego prośbie i woli*.


* 32,1: Do naszych czasów nie dotarła w oryginale; ułożona między 1209 a 1210 pozostaje w użyciu, z późniejszymi rozszerzeniami, do 1221, kiedy ukończono proces redagowania tzw. Reguły pierwszej („niezatwierdzonej”), która później była wzbogacona przez Cesario da Spira – co uczynił na prośbę Franciszka – cytatami biblijnymi. Dwa lata później również i ta została zastąpiona przez „Regułę drugą” zwaną „zatwierdzoną”, co uczynił na piśmie Honoriusz III.

* 32,3: Innocenty III, kardynał Lotariusz Segni, został papieżem w 1198 r., zmarł w Perugii w 1216 roku, wnet po przeprowadzeniu Soboru Laterańskiego IV, w 1215 roku.

* 32,8: Jan Colonna, kardynał tytułu św. Pryski, benedyktyn z klasztoru św. Pawła za Bramą Ostyjską w Rzymie, potem biskup sabiński. Zmarł w 1215 roku.

* 33,6: Tekst pierwotnej reguły św. Franciszka, zatwierdzonej wówczas przez Innocentego III w sposób ustny (1209 lub 1210 rok) nie zachował się, a próby odtworzenia go są sztuczne i bezcelowe.

* 33,7: 2 Cel 17 dodaje, że od tej chwili wzmocniony tym zaproszeniem i autorytetem rozpoczął „rozsiewać ziarna cnót, gorliwie przepowiadać, krążąc po miastach i kasztelach. * 33,10-13: Epizod ten, ważny dla historii pierwotnego franciszkanizmu, autor opowiada bardziej szczegółowo w 2 Cel nr 16-17.

stat4u PageRank Checking Icon