• Szkoła Duchowości Franciszkańskiej 2020/2021

  • Nasze książki dostępne w sklepie wydawnictwa Bratni Zew

  • Medalik z błogosławieństwem św. Franciszka

YouTube facebook

Św. Elzear Sabran i bł. Delfina Glandeves

26 września Kościół wspomina parę małżeńską tercjarzy franciszkańskich, św. Elzeara i bł. Delfinę. Z tej okazji zapraszamy do lektury tekstu, który powstał we współpracy Instytutu Studiów Franciszkańskich z magazynem franciszkańskim „Posłaniec św. Antoniego z Padwy”.


Elzear i Delfina

Elzear urodził się w 1286 r. w arystokratycznej rodzinie w Prowansji. Jego matka ofiarowała go Bogu, prosząc, by „raczej zaraz po chrzcie zabrał go do siebie, niż żeby miał się splamić w życiu grzechem śmiertelnym”. Prośby zostały wysłuchane, bo już od dziecka Elzear odznaczał się mądrością i czynił miłosierdzie wobec ubogich. Wychowywał go jego wuj Wilhelm, opat z Saint-Victor w Marsylii. Jako młodzieniec wstąpił do III Zakonu św. Franciszka. Mając kilkanaście lat poślubił Delfinę.

Delfina de Signe urodziła się około 1282 r. w Alpach francuskich. Została żoną Elzeara mając około 15 lat. Początkowo sprzeciwiała się małżeństwu, ale ostatecznie namówiła męża do złożenia ślubu czystości. Po śmierci teścia udała się wraz z Elzearem do  królestwa neapolitańskiego, gdzie objęli hrabstwo Ariano. W roku 1323 wyjechali do Paryża, dokąd król wysłał Elzeara jako swego posła. Tam Elzear zmarł. Chciał, by pochowano go w habicie franciszkańskim.

Delfina przeżyła męża o ponad 20 lat. Z wyboru żyła w skrajnym ubóstwie i wyrzeczeniu. Przezywano ją „szaloną beginką”. Wróciwszy z Neapolu do Prowansji, zmarła w roku 1360 i pochowano ją obok męża.

Elzeara kanonizował jego chrześniak, papież Urban V w roku 1369. Delfinę lud czcił na równi z mężem, a „Martyrologium franciszkańskie” wspomina ją jako błogosławioną.

stat4u PageRank Checking Icon